Van Breedte tot Barrique | 47°- 48° NB | Marginaal Wit

Vanavond neem ik jullie mee langs een dunne noordelijke corridor op de kaart: de 47ste en 48ste graad noorderbreedte. Die strook op de kaart begint ergens in Washington State, steekt de Atlantische Oceaan over, trekt door de Elzas en de Bourgogne, snijdt door de Jura, kruist de Rijn bij de Kaiserstuhl, en eindigt diep in Hongarije bij de vulkaanheuvel van Somló. Wat verbindt al die plekken? Ze zitten op de rand. Niet op de rand van de kwaliteit, maar op de rand van wat klimatologisch mogelijk is. De wijnmakers die hier werken, weten dat hun oogst elk jaar opnieuw een gok is. Één nacht vorst kan de bloei vernietigen. Één week regen op het verkeerde moment kan een jaar werk doen teniet gaan. Deze jaarlijkse realiteit beïnvloedt uiteraard de druivenkeuze maar ook de strategie van de wijnmaker in de kelder. Kiest men voor het behoud van de natuurlijke expressie van de druif? Of haalt men de gereedschapskist boven en bouwt men bij wat de terroir hier niet levert?